Na to pytanie istnieje kilka możliwych odpowiedzi. Wszystkie jednak są jedynie niesprawdzonymi hipotezami. Jedna z nich mówi o Janie Włochu, założycielu wsi na tym terenie. Druga przedstawia historię włoskich rzeźbiarzy przebywających w letniej rezydencji Książąt Lubomirskich, od których to Włochy mogły uzyskać swoją nazwę. Trzecia teoria, oparta jest na zapisach z ksiąg ziemskich, w których opisani są Wołochowie – wojska stacjonujące na ziemiach dzisiejszych Włoch.

Początkowo, od XV wieku tereny obecnych Włoch były wsią, zaś od 1842 roku ziemie te należały do majątku Koelichenów. W roku 1928 zostały podzielone zgodnie ze sporządzonym przez Feliksa Krzywdę Polkowskiego i Henryka Kotyńskiego planem parcelacji dóbr Koelichenów. W 1938 roku zostały Włochom nadane prawa miejskie. Miasto zostało zaplanowane i wybudowane zgodnie z ideą Miasta – Ogrodu: niska zabudowa, kilka budynków górujących nad całym miastem (tzw. dominanty), rynek, parki, świetne połączenie komunikacyjne z metropolią. Wzdłuż ulic wytyczono działki pod zabudowę, przeznaczono tereny pod skwery, parki, place, gmachy publiczne, a nawet dzielnicę przemysłową. Szybki dojazd do centrum Warszawy zapewniała linia kolejowa (zelektryfikowana w końcu lat 30.) oraz Elektryczna Kolejka Dojazdowa.

Koncepcja budowy Miast–Ogrodów pojawiła się po raz pierwszy w Wielkiej Brytanii. Została zaproponowana w 1898 roku przez Ebenezera Howarda – architekta i organizatora ruchu Garden Cities Movements. Ogłoszona w 1902 roku praca "Garden-cities of Tommorow" była początkiem wielkich zmian w architekturze, które przyjęły się nie tylko na Wyspach Brytyjskich, ale również w innych państwach, dla których priorytetem miały być odtąd estetyczne kwestie wizerunku miasta, niska zabudowa, wszechobecna zieleń oraz możliwość wpływania na samopoczucie i wygodę mieszkańców poprzez odpowiedni ład przestrzenny.