W dniu 3 lutego 2008 roku Dom Kultury Włochy, w ramach spotkań z Teatrem Tańca Zawirowania, przygotował dla swoich mieszkańców występ profesjonalnych tancerzy. Okęcka Sala Widowiskowa zgromadziła szeroką publiczność, która miała okazję zobaczyć w sumie cztery doskonałe występy.

Przedstawienie „Solo i w duecie” połączyło cztery różne występy:

I a Homo Casus – tańczyła Ida Nowakowska
I b Krajobraz spod przymrużonych powiek – tańczyła Katarzyna Wach
II 4:04 – spektakl multimedialny – tańczył  (i nie tylko tańczył) Karol Tymiński
III Duet – tańczyli Katarzyna Kizior i Szymon Osiński

Przedstawione choreografie opowiadały różne historie, poruszały wiele problemów współczesnego człowieka. Skrywane na co dzień emocje, wartości przekazane przez tancerzy, ale także sama strona wizualna – balet z elementami akrobatyki, delikatne współgranie ciała i skrzypiec, niesamowite obrazy zostały nagrodzone dużymi brawami.
Najbardziej ciekawe i rozbudowane choreografie przedstawili Katarzyna Kizior z Szymonem Osińskim oraz bardzo dobry tancerz, a przy tym przemiły wobec publiczności Karol Tymiński.

Wspomniany wyżej duet opowiedział za pomocą tańca współczesnego historię dwojga ludzi. Na scenie zostały ustawione krzesła, tancerze siedzieli po dwóch przeciwnych stronach, niemal twarzą do siebie. Na początku łączyły ich te same ruchy, choreografia została zbudowana na zasadzie podobieństwa figur i ruchów obojga partnerów, tak że momentami stawali się dla siebie lustrzanym odbiciem, a czasem – w sposób zamierzony – obraz podwójny rozwarstwiał się i ujawniał drobne różnice. Ta historia pokazała widzom trudną do zaakceptowania prawdę dotyczącą komunikacji międzyludzkiej. Mężczyzna i kobieta dopóki siedzą, widzą świat z różnych perspektyw, bycie niemal naprzeciw siebie nie stwarza dobrej płaszczyzny porozumienia, nawet te same ruchy, działania podobne, według tych samych schematów nie przybliżają ich do siebie, zatem wychodzą sobie naprzeciw, opuszczają swoje miejsca i taniec staje się dialogiem, pytaniem i odpowiedzią. W ścieraniu się z innością drugiej osoby okazuje się, że nie jesteśmy w stanie przezwyciężyć samotności, pomimo prób zbliżania się, zawsze druga strona nie odpowiada lub też odpowiedź jest już spóźniona, jest nie w porę. Wspólna przestrzeń okazała się jedynie chwilową podróżą, próbą zmiany dotychczasowego położenia. Tancerze wracają do początkowej sceny, próbują zająć jedno krzesło, niestety brakuje na nim miejsca dla dwóch osób. Jedno z nich nie potrafi podzielić się z drugim swoim miejscem. Czy koniec przedstawienia jest taki sam jak początek? Jedyną różnicą jest zamiana miejsc. Siadają odwrotnie niż na początku. Ta zamiana dokonuje się sama, nie ma w niej głębszego sensu. Krzesła są od siebie oddalone, osobne, ruchy tancerzy są podobne. Doskonała oprawa muzyczna m.in. piosenka islandzkiego zespołu Mum stworzyła melancholijną przestrzeń, która równolegle opowiadała ich historię i współgrała z ich tańcem.

Występ Karola Tymińskiego można podzielić na trzy części. W pierwszej publiczność obejrzała coś w rodzaju próby na żywo. Taniec odbywał się w głównej mierze bez udziału muzyki. Na scenie znajdował się ekran, na którym dodatkowo publiczność oglądała film z próby tancerza. Następnie Karol Tymiński opowiedział o trudnym życiu zawodowego tancerza, który jest zmuszany do przygotowania występu w krótkim czasie. Osoby zamawiające występ niejednokrotnie bardziej są zainteresowane długością samego przedstawienia i innymi mało istotnymi szczegółami. Natomiast sama tematyka bywa dla nich obojętna. Karol Tymiński poczęstował publiczność zakupionymi przez siebie pączkami. Zwierzył się, że zawsze je pączki wymyślając choreografię, a przygotowanie całego występu zajmuje mu około miesiąca. Zależało mu na poruszeniu problemu masowej produkcji przedstawień i na traktowaniu widzów jako obojętnego tłumu, któremu wszystko można pokazać, niezależnie od niskiej jakości produktu. Na koniec, w ostatniej części, wykonał taniec zaznaczając, że wciąż wszyscy uczestniczymy jedynie w próbie przedstawienia. 

Magdalena Orlińska